Hospital Beds

Άυριο ξαναμπαίνω στο νοσοκομείο…Πράσινο ζελέ για πρωινό,θερμόμετρο στις 3 το βράδυ,μυρωδιά αντισυπτικού στον καφέ,τσιγάρο κρυφά απ’τον γιατρό,σύριγγες και πιεσόμετρα,άψητο κοτόπουλο,γλυκά απο τους συγγενείς(που τα τρώνε οι νοσοκόμες),αξονικές τομογραφίες,αμέτρητες εξετάσεις,συνεχής αναμονή,μιζέρια και πλήξη,”μαρία η ασχημη”,καημένε παππού με το παγωμένο βλέμμα στο ταβάνι,ασθματικέ μου συγκάτοικε,φιλαράκια με όγκο στο κεφάλι,χρόνιο πονοκέφαλο,νευρικούς σπασμούς στον ύπνο,φυματικοί μου με τις μάσκες στο πρόσωπο…here I come!Πόσο μου λείψατε…

c’mon who are we keedin’?

Δεν έχω κάτι αστείο να πώ.Οι στίχοι του αγαπημένου μου τραγουδιού αυτό το καιρό ίσως είναι αστείοι.Μάλλον η ζωή…:

 There’s nothing to do here
Some just whine and complain
In bed in the hospital
Coming and going
Asleep and awake
In bed at the hospital
Tell me the story
Of how you ended up here
I’ve heard it all in the hospital
Nothing’s sufficing
Doctors on tour
Somewhere in india

I’ve got one friend
Laying across form me
I did not choose him
He did not choose me
We’ve got no chance of recovery
Joy and hospital
Joy and misery
Joy and misery
Joy and misery

Put out the fire boys
Don’t stop don’t stop
Put out the fire on us
Put out the fire boys
Don’t stop don’t stop
Put out the fire on us

Bring the buckets by the dozens
Bring your nieces and your cousins
Come put out the fire on us

We are now fish and chips
Italian opera
We are now fish and chips
Italian opera

I’ve got one friend
Laying across from me
I did not choose him
He did not choose me
We’ve got no chance of recovery
Joy and hospital
Joy and misery
The joy and misery
The joy and misery
The joy
The joy
The joy misery

Put out the fire boys
Don’t stop don’t stop
Put out the fire on us
Put out the fire boys
Don’t stop don’t stop
Put out the fire on us

Bring the buckets by the dozens
Bring your nieces and your cousins
Put out the fire on us

Published in: on February 19, 2007 at 11:32 pm  Comments (19)  

Misirlou Oubliez σ’ευχαριστώ…

Μετά απο 5 μερες νοσηλείας στο 401(δυστηχώς έπεται συνέχεια) το να βγάλω το ονομά σου μαρκίζα,ηταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω…

c’mon who are we keedin’?

o “πρεζα tv” ο “giorgos” στο πηγάδι κατούρησαν?

Published in: on February 16, 2007 at 1:51 pm  Comments (2)  

Κλειστό λόγω βλάβης

Aπλά θα ‘θελα να ενημερώσω τους 2 αναγνώστες μου οτι απο αύριο θα νοσηλεύομαι σε νοσοκομείο (σε περιπτωση που ανυσηχήσουν λογω ενδεχόμενης post απουσίας μου).Διεύθυνση και ονοματεπώνυμο δεν μπορώ να δημοσιεύσω.Οποιος ενδιαφέρεται για οικονομική εισφορά ή έστω αποστολή λουλουδιών ας επικοινωνήσει.Θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα.

c’mon who are we keedin’?

2? H σκιά στο θώρακα επηρέαζει και την όραση σου?…you ‘re all alone dude…

Published in: on February 11, 2007 at 9:26 pm  Comments (6)  

(νοσοκο) μία στιγμή

(νοσοκο) μια στιγμή Σήμερα πήγα στο νοσοκομείο για μια εξέταση ρουτίνας. Με την γραφειοκρατία και το μικρόβιο του «αργού θανάτου» που κατασπαράζει τις ζωές των περισσότερων εκεί, είχα υπολογίσει maximum χρόνο παραμονής 3 ώρες. Το υπέροχο με αυτά τα ιδρύματα είναι πως ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος. Κάθε επίσκεψη μοιάζει με Χριστούγεννα. Με την διαφορά ότι την στιγμή που έχεις πειστεί πως ο santa (ως συνήθως) μπέρδεψε το όνομα σου με ένα άλλο μούλικο κάπου στην Μασαχουσέτη -και έχεις συμβιβαστεί με αυτό θεωρώντας τον ένα αλκοολικό παιδεραστή πορνόγερο-…τσουκ! Εμφανίζεται από το τζάκι (ακτινογραφία) μια άγνωστη σκιά στο θώρακα(τυλιγμένη με αστραφτερό χαρτί και κορδέλα) μαζί με μια καρτούλα (2 ώρες bonus καθυστέρησης).Και ενώ έχεις συνηθίσει η γιορτή να σε βρίσκει μόνο, κάτω από ένα ξεχαρβαλωμένο δέντρο πίνοντας κονιάκ, μέσα σε μια στιγμή, όλα αλλάζουν! Περικυκλώνεσαι από elf (νοσοκόμες) και καροτσάκια(ταράνδους) που κουβαλάνε ζαχαρωτά (αντιβιοτικά) και ενέσεις (γλειφιτζούρια) και σε τηλεμεταφέρουν στο Βόρειο Πόλο(ιατρείο) και από κεί στα ακτινολογικά(εργαστήριο παιχνιδίων) και σε μαγικά δωμάτια με περίεργα φώτα(αξονική τομογραφία).Η περιπέτεια τελειώνει όταν ο πορνόγερος (santa/γιατρός) αντιλαμβάνεται πώς διάβασε λάθος το όνομα στο γράμμα(διάγνωση) και σε στέλνει σπίτι, πάλι μόνο(μόνο), αλλά με τόσες υπέροχες αναμνήσεις(νευρώσεις) από τον μαγικό κόσμο των νοσοκομείων… 

c,mon who are we keedin’?

 …μέσα σε μια στιγμή όλα όσα σε βασανίζουν, όλα όσα σκέφτεσαι καθημερινά και σου τρώνε το μυαλό, όλες οι φοβίες που γνώριζες ότι έχεις ,όλο το άγχος, όλες οι άσχημες σκέψεις, όλες κακές αναμνήσεις, οι χειρότερες πτυχές της ζωής σου μετατρέπονται  σε αχτίδα φωτός και το μόνο που θέλεις περισσότερο από ποτέ σε ολόκληρη την ζωή σου, είναι αυτή η αχτίδα, να φωτίσει την σκιά στο θώρακα. και όλα αυτά σε μια στιγμή. για μια στιγμή. που θα περάσει και ευτυχώς θα χαθεί. ευτυχώς?  

Published in: on February 6, 2007 at 7:40 pm  Comments (3)  

Στον πάτο της λεκάνης

Αξίζει να αναφέρθεί ως απολογισμός της χθεσινοβραδυνής απόπειρας (πέρα απο την απόλυτη αποτυχία του σκοπού αυτής της πράξης) και η βυθισμένη στο πάτο της λεκάνης, πανάκριβη, ψηφιακή μηχανή μου.

c’mon who are we keedin’?

Στο βωμό της δημοσιότητας πολλά έχουνε θυσιαστεί.Η ψηφιακή μηχανή είναι το δεύτερο δικό σου.Πρώτο και καλύτερο η αξιοπρέπεια σου!

Published in: on February 4, 2007 at 5:44 pm  Comments (3)  

Kάτι δεν πήγε καλά

Δεν καταλαβαίνω.Έκανα ακριβώς αυτό που μου είπες.Το 1 comment δεν θα το ‘λεγα ακριβώς επιτυχία…

c’mon who are we keedin’?

Δεν είναι έτοιμος ο κόσμος να αντιληφθεί το μεγαλείο της βλακείας σου…εεε,της ευφυϊας σου ήθελα να πώ!Έχουμε μέλλον μπροστά μας…

Published in: on February 4, 2007 at 8:27 am  Leave a Comment  

Aπόπειρα αυτοκτονίας το σαββατόβραδο

Ευχαριστημένος?

c’mon who are we keedin’?

Θα μπορούσες να διαλέξεις την επιλογή του φούρνου.Θα ήταν πιο πρακτικό…Και πιο καλαίσθητό.

Published in: on February 3, 2007 at 9:21 pm  Comments (4)  

Ομορφιά ή θάνατος?

Σήμερα αποφάσισα να ομορφύνω το blog μου.Δεν επιδιώκω κάτι με αυτό.Απλά πιστεύω πώς ολα τα άσχημα πράγματα στη ζωή αξίζουν μερικές στιγμές ομορφιάς.Και λέω “μερικές” γιατί πολύ φοβάμαι πως το blog θα κλείσει…

c’mon who are we keedin’? 

H απειλή της blog-αυτοκτονίας ηταν ο μόνος τρόπος με το οποίο απέσπασες τα πρώτα -και απ’ότι φαίνεται τελευταία σου comments-.Σου προτείνω λοιπόν, να σκεφτείς λογικά και αντι να ομορφαίνεις το blog σου λαϊκο-retro-ποιώντας το,να δημοσιεύσεις καμμια φωτογραφία με εσένα να προσπαθείς να αυτοκτονήσεις με το κεφάλι μες το φούρνο ή ακόμα καλύτερα στη λεκάνη!Με αυτό τον τρόπο πίστεψέ με θα γίνεις διάσημος.Κάτι σαν τον Κάφκα της blog-οσφαιρας…

Published in: on February 3, 2007 at 12:21 pm  Leave a Comment  

Το πρώτο μου μεταμεσονύχτιο post…(σνιφ)

Αν και συνεχίζω να αντιπαθώ το όλο blog trend πρέπει να ομολογήσω πως με την βοήθεια του,πραγματοποιώ ένα απο τα όνειρα μου:γράφω και δημοσιεύω τις -κακά τα ψέμματα- αξιόλογες -τουλάχιστον- σκέψεις μου, υπο τον ήχο της βροχής με φώς την λάμψη του φεγγαριού…Σαν να με σκηνοθετεί ο Κασαβέτης.

c’mon who are we keedin’?

Oχι απλά αντιπαθείς, ΕΞΑΡΤΑΣΑΙ  απο το όλο blog thing, είσαι ξύπνιος στις 3.11 γιατί μόλις τελείωσε η τσόντα στο filmnet και προσπαθείς να χωνέψεις τα 4 πιτόγυρα  που έφαγες κατα την διάρκεια του πρώτου πεοθηλασμού και το όνειρο σου για αυτή την ώρα θα ‘ταν να σε είχε  πάρει ο ύπνος στα βυζιά της πορνοστάρ που λίγο πρίν “θαύμαζες” εν δράση,μετα απο εξαντλητικό και άγριο σεξ.ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ ο τύπος του καταραμένου συγγραφέα, σύνελθε!

ΥΓ.Σαν να σε σκηνοθετεί ο Βιντιάδης.

ΥΓ2.Όταν βρέχει δεν έχει φεγγάρι. 

Published in: on February 3, 2007 at 1:26 am  Leave a Comment  

Bold ρε πούστη!

Παρακαλώ θεωρήστε το “c’mon who are we keedin’?” του προηγούμενου post σε bold μορφή.Ευχαριστώ και συγνώμη.

c’mon who are we keedin’?

είσαι κομπλεξικός έτσι?δεν μπορεί παρά να είσαι κομπλεξικός…

Published in: on February 2, 2007 at 10:47 am  Leave a Comment